Άρθρο Αναγνώστη
Τα τελευταία χρόνια, η Κύπρος βιώνει μια άνευ προηγουμένου κρίση ακρίβειας, που βαθαίνει συνεχώς τις κοινωνικές ανισότητες και αποκαλύπτει ένα βαθύ χάσμα ανάμεσα στις υποσχέσεις της “ανάπτυξης” και την καθημερινότητα των πολιτών. Πύργοι, πολυτελή διαμερίσματα και επενδυτικά έργα δισεκατομμυρίων συνυπάρχουν με μισθούς στα όρια της φτώχειας, αδυναμία εξασφάλισης βασικών αγαθών και ένα γενικευμένο αίσθημα κοινωνικής αδικίας.
Ακρίβεια: Το νέο “κανονικό”
Οι τιμές σε βασικά αγαθά και υπηρεσίες – από τρόφιμα και ενοίκια, μέχρι ηλεκτρισμό και καύσιμα – έχουν αυξηθεί δραματικά. Η καθημερινότητα για την πλειοψηφία των Κυπρίων έχει γίνει ένας συνεχής αγώνας επιβίωσης. Ο βασικός μισθός δεν επαρκεί πλέον για μια αξιοπρεπή διαβίωση, ενώ η μεσαία τάξη βλέπει τα αποθέματά της να εξανεμίζονται. Παράλληλα, οι κυβερνητικές εξαγγελίες για στοχευμένα επιδόματα και επιδοτήσεις δείχνουν ανεπαρκείς μπροστά στο μέγεθος του προβλήματος.
Η “ανάπτυξη” των πύργων
Την ίδια στιγμή, σε περιοχές όπως η Λεμεσός και η Λάρνακα, οι ουρανοξύστες και τα πολυτελή συγκροτήματα πολλαπλασιάζονται. Η οικονομία προβάλλεται ως “ισχυρή”, χάρη σε εισροές κεφαλαίων από ξένους επενδυτές, κυρίως μέσω του γνωστού – και σε μεγάλο βαθμό αμφιλεγόμενου – προγράμματος πολιτογραφήσεων. Όμως, αυτή η ανάπτυξη αφορά κυρίως εξωτερικούς παίκτες και όχι τον Κύπριο πολίτη. Οι πύργοι δε χτίστηκαν για τους ντόπιους, αλλά για να φιλοξενήσουν το διεθνές κεφάλαιο. Οι τιμές των ακινήτων έχουν εκτοξευθεί, καθιστώντας τη στέγη είδος πολυτελείας για τις νεότερες γενιές Κυπρίων.
Κοινωνικός αποκλεισμός
Αναδύεται έτσι μια Κύπρος δύο ταχυτήτων. Από τη μία, μια ελίτ που επωφελείται από τα επενδυτικά σχέδια, τη χρηματοοικονομική ευελιξία και την παγκοσμιοποιημένη οικονομία. Από την άλλη, η πλειοψηφία του πληθυσμού: μικρομεσαίοι, νέοι, οικογένειες, ηλικιωμένοι, που βλέπουν τα όνειρα τους να συρρικνώνονται. Το χάσμα μεγαλώνει και η κοινωνική κινητικότητα μειώνεται, με αποτέλεσμα μια γενικευμένη απογοήτευση και ένα αίσθημα αδιεξόδου.
Ψευδαίσθηση ευημερίας
Η Κύπρος παρουσιάζει υψηλά ποσοστά ανάπτυξης, χαμηλή ανεργία και ισχυρό τραπεζικό τομέα στα χαρτιά. Όμως, πίσω από τους αριθμούς, κρύβεται μια κοινωνία που παλεύει να καλύψει βασικές ανάγκες. Η “ευημερία” δεν αντανακλάται στους δρόμους, στα σχολεία, στα νοσοκομεία. Είναι μια ευημερία στατιστική, όχι βιωματική. Ένα “success story” με ρωγμές.
Χρειάζεται μια άλλη πορεία
Η οικονομική πολιτική της χώρας οφείλει να επανακαθοριστεί. Η ανάπτυξη πρέπει να εξυπηρετεί τους πολίτες, όχι μόνο τα συμφέροντα των λίγων. Χρειάζονται πραγματικές επενδύσεις στην παιδεία, την υγεία, την κοινωνική πρόνοια και τη στέγαση. Η φορολόγηση της υπερπολυτέλειας, η ενίσχυση των χαμηλών και μεσαίων εισοδημάτων και η πάταξη της κερδοσκοπίας είναι απαραίτητα βήματα.
Η Κύπρος δεν μπορεί να συνεχίσει να πορεύεται με δύο πρόσωπα – το πρόσωπο της λάμψης και του χρυσού για τους λίγους, και εκείνο της ανέχειας και της ανασφάλειας για τους πολλούς. Αν δεν υπάρξει αναστροφή της πορείας, οι κοινωνικές εντάσεις θα ενταθούν και το όραμα μιας δίκαιης κοινωνίας θα απομακρυνθεί ακόμα περισσότερο.
