Η φονική πυρκαγιά που κατέκαψε την ορεινή Λεμεσό τον Ιούλιο του 2025 άφησε πίσω της στάχτες, νεκρούς, κατεστραμμένες κοινότητες και ένα αναπάντητο ερώτημα: πού ήταν το κράτος;
Μαζί με τις φλόγες, κάηκε και ένα ακόμη κομμάτι της εμπιστοσύνης των πολιτών στους θεσμούς.
Πέρα από τα επιχειρησιακά λάθη και τις καθυστερήσεις, η κρίση ανέδειξε το τεράστιο έλλειμμα πολιτικής ευθύνης και κυρίως πολιτικής ευθυξίας από την πλευρά της ηγεσίας του τόπου και ιδιαίτερα από τον ίδιο τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας.
Ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας, ως ανώτατος πολιτειακός άρχοντας, φέρει θεσμική ευθύνη για τον συνολικό συντονισμό και την επάρκεια του κρατικού μηχανισμού.
Δεν αρκεί να εμφανίζεται εκ των υστέρων για να εκφράσει «θλίψη» και «οδύνη» όπως πράττει πάντα.
Η πολιτική ευθύνη προϋποθέτει λογοδοσία, πρωτοβουλία και ανάληψη αποφάσεων όχι μόνο δηλώσεις.
Ο λαός αναμένει από τον Πρόεδρο:
Να ζητήσει ξεκάθαρη έρευνα και απόδοση ευθυνών , χωρίς ωραιοποιήσεις.
Να εξηγήσει τι δεν λειτούργησε και ποιος δεν έπραξε τα δέοντα.
Να παρουσιάσει σχέδιο πρόληψης αντί για απλές υποσχέσεις αποκατάστασης.
Αντί αυτών, είδαμε μία διαχειριστική και επικοινωνιακή προσέγγιση που απέφυγε τη ριζική αυτοκριτική και τις δύσκολες αλήθειες.
Ίσως πιο σημαντικό από την ευθύνη, είναι η πολιτική ευθυξία δηλαδή η ηθική ευαισθησία του ηγέτη απέναντι στην κοινωνία.
Σε τραγωδίες όπως αυτή της Λεμεσού, ο Πρόεδρος δεν κρίνεται μόνο για όσα έκανε ή δεν έκανε, αλλά και για τον τρόπο που στάθηκε δίπλα στους πολίτες.
Ένας ηγέτης με ευθυξία:
Δεν διστάζει να ζητήσει συγγνώμη, ακόμη και αν δεν φταίει προσωπικά.
Επισκέπτεται έγκαιρα τις πληγείσες περιοχές, χωρίς σκηνοθετημένες εμφανίσεις.
Επιλέγει να συμβολίσει το πένθος, ακυρώνοντας άλλες εορταστικές ή προβολικές ενέργειες.
Προχωρά σε πράξεις αλληλεγγύης και ανακούφισης, πριν αναζητήσει πολιτικά οφέλη.
Αντιθέτως, στην περίπτωση των πυρκαγιών, πολλοί πολίτες ένιωσαν πως η κρατική ηγεσία έμεινε αποστασιοποιημένη, «παρακολουθώντας» αντί να ηγείται θυμίζοντας μου το γνωστό “” εγώ εν τζιε “…..
Η τραγωδία στη Λεμεσό δεν είναι ένα μεμονωμένο περιστατικό, αλλά “σύμπτωμα” μιας γενικότερης κρίσης ηγεσίας του 2025.
Σε περιόδους καταστροφών, αυτό που λείπει δεν είναι μόνο τα εναέρια μέσα ή η προετοιμασία, αλλά κυρίως το πολιτικό και ηθικό παράδειγμα από την κορυφή παρα τις εκθαμπωτικές ανακοινώσεις του προέδρου και του κυβερνητικού εκπροσώπου για την ετοιμότητα του κράτους σε τέτοιες έκτακτες ανάγκες.
Η πολιτική ευθύνη είναι το ελάχιστο που θα μπορούσε να αναλάβει ….
Η πολιτική ευθυξία είναι αυτό που κάνει τη διαφορά ανάμεσα σε έναν απλό διαχειριστή και έναν πραγματικό ηγέτη κράτους μέλους της Ευρωπαικής Ένωσης το 2025.
Η κοινωνία μας δεν χρειάζεται «άλλες επιτροπές». Χρειάζεται αλήθεια, συνέπεια και ευθύνη. Και όταν αυτές δεν δίνονται ειλικρινά, τότε ίσως πρέπει οι ίδιοι οι πολίτες να απαιτήσουν αλλαγή. Όχι μόνο πολιτικής, αλλά και ήθους.
Καιρός για ένα καλύτερο μέλλον για τα παιδιά μας.. το αξίζουν..
Θεόδουλος παπαβασιλείου
Ενεργός πολίτης
