Σε μια συντεταγμένη δημοκρατία, οι πολίτες έχουν δικαίωμα και ευθύνη να διαμαρτύρονται.
Οι διαδηλώσεις, οι πορείες, τα συλλογικά αιτήματα δεν είναι απλώς στιγμές κοινωνικής έντασης· είναι εκδηλώσεις δημοκρατικής εγρήγορσης.
Είναι η στιγμή που η κοινωνία αρνείται τη σιωπή και απαιτεί λογοδοσία, δικαιοσύνη, αλλαγή. Κι όμως, σε αυτές ακριβώς τις στιγμές, όταν οι δρόμοι γεμίζουν φωνές, το κράτος επιλέγει να σιωπά.
Μια σιωπή που δεν είναι αθώα, ούτε ουδέτερη , είναι βαθιά πολιτική και βαθιά προβληματική.
Η σιωπή αυτή, που ντύνεται με αοριστολογίες, με παθητικές ανακοινώσεις και με αμήχανες δηλώσεις «ανθρώπινου λάθους», αποκαλύπτει μια κρατική στάση χρόνιας αποποίησης ευθυνών.
Αντί να αναλαμβάνει την ευθύνη των συστημικών αποτυχιών στην πρόληψη τραγωδιών, στην οργάνωση και Συντονισμό κρίσιμων υπηρεσιών, στην προστασία της ζωής το κράτος επιλέγει τη διαχείριση της εικόνας του.
Δεν κυβερνά, απλώς αντιδρά.
Δεν προλαμβάνει, απλώς απολογείται. Και αυτή η στάση δεν είναι τίποτε λιγότερο από συνενοχή.
Οι τραγωδίες δεν είναι κεραυνοί εν αιθρία. Όταν καταρρέει ένα δημόσιο σύστημα είτε πρόκειται για την προστασία της ζωής και του περιβάλλοντος, η κατάρρευση αυτή έχει προϊστορία.
Έχει παραλείψεις, αναβολές, αδράνεια.
Και όμως, κάθε φορά που συμβαίνει το μοιραίο, ακούμε τις ίδιες φράσεις: «Θα αποδοθούν ευθύνες», «Θα ληφθούν μέτρα», «Να μην ξανασυμβεί».
Το ερώτημα είναι απλό: “”γιατί περιμένατε να συμβεί για να δράσετε””
Η κοινωνία δεν ζητά πια απλώς εξηγήσεις , ζητά πρόληψη.
Δεν αρκεί το κράτος να εμφανίζεται μόνο μετά το γεγονός, με εξαγγελίες και υποσχέσεις.
Αυτό δεν είναι κράτος δικαίου είναι κράτος πυροσβέστης.
Χρειαζόμαστε κράτος που σχεδιάζει, που επενδύει στην ασφάλεια και στην πρόληψη , που έχει συνείδηση της ευθύνης του πριν η κοινωνία πληρώσει το τίμημα. Κράτος πρόληψης, όχι κράτος που δρα μόνο υπό την εμφανιση τραγικών συμβάντων.
Οι διαδηλώσεις δεν είναι θόρυβος είναι κραυγή. Και όταν η Πολιτεία τις αγνοεί, όταν απαντά με σιωπή, τότε η αλαζονεία της σιωπής είναι η πιο βίαιη μορφή περιφρόνησης προς την κοινωνία.
Η σιωπή του κράτους, εν τέλει, είναι σήμα παραίτησης.
Είναι άρνηση ευθύνης.
Είναι επιλογή στασιμότητας.
Και όσο αυτή η σιωπή συνεχίζεται, τόσο πιο δυνατά θα φωνάζει η κοινωνία.
Γιατί η κοινωνία δεν ζητά το ακατόρθωτο αλλά απαιτεί τα αυτονόητα: “”σεβασμό, διαφάνεια, πρόληψη και λογοδοσία””.
Και μέχρι αυτά να γίνουν πράξη, ο κόσμος θα απαιτεί το αυτονόητο. Δικαιοσύνη …
Δικαιοσύνη για τις ανθρώπινες ψυχες που χάθηκαν τόσο άδικα , την απώλεια των περιουσιών αλλα……. και την οικολογική καταστροφή.
Απαιτούμε ένα κράτος διαφάνειας , δικαιοσύνης και πρόνοιας στην Ευρωπαικη κύπρο του 2025.
Ένα κρατος απο τους πολίτες για τους πολίτες.
Θεόδουλος Παπαβασιλείου
Ενεργός πολίτης
