Οι δημόσιες καταγγελίες που έχουν τεθεί στο προσκήνιο από την Annie Alexui δεν μπορούν να αντιμετωπίζονται ως απλή επικοινωνιακή ενόχληση ή ως θόρυβος της επικαιρότητας. Όταν καταγγελίες αγγίζουν πρόσωπα, διαδικασίες και ενδεχόμενες πρακτικές που σχετίζονται με τη λειτουργία του κράτους, τότε το ζήτημα παύει να είναι προσωπικό ή πολιτικό και καθίσταται αμιγώς θεσμικό.
Η Κυπριακή Δημοκρατία έχει καθήκον να τοποθετηθεί με σαφήνεια και τεκμηρίωση. Όχι με γενικόλογες διαβεβαιώσεις, όχι με σιωπή, όχι με παραπομπή στο μέλλον. Η αποστασιοποίηση δεν προστατεύει το κύρος των θεσμών· αντίθετα, το διαβρώνει και ενισχύει την καχυποψία της κοινωνίας.
Σε ένα κράτος δικαίου, η εμπιστοσύνη των πολιτών δεν διασφαλίζεται με την αναμονή, αλλά με ενεργή λογοδοσία. Οι πολίτες δικαιούνται να γνωρίζουν:
- ποιες καταγγελίες έχουν εξεταστεί,
- ποιες διερευνώνται,
- ποιες απορρίφθηκαν και με ποια αιτιολογία.
Ιδιαίτερη βαρύτητα αποκτά το γεγονός ότι ορισμένες από τις καταγγελίες, εφόσον ευσταθούν, θα μπορούσαν να στοιχειοθετήσουν αυτεπάγγελτα αδικήματα. Σε αυτές τις περιπτώσεις, η Δικαιοσύνη δεν έχει διακριτική ευχέρεια να επιλέγει χρόνο ή ένταση αντίδρασης. Έχει υποχρέωση να ενεργήσει.
Η Δημοκρατία δεν απειλείται από τον έλεγχο.
Απειλείται από τη σιωπή.
Η κοινωνία δεν ζητά καταδίκες χωρίς στοιχεία. Ζητά να μιλήσουν τα στοιχεία. Ζητά να δει τους θεσμούς να λειτουργούν χωρίς φόβο, χωρίς εξαιρέσεις και χωρίς την υποψία συγκάλυψης.
Αν οι καταγγελίες δεν ευσταθούν, αυτό πρέπει να αποδειχθεί θεσμικά και δημόσια.
Αν ευσταθούν, τότε οι συνέπειες οφείλουν να είναι ανάλογες της σοβαρότητάς τους.
Γιατί στο τέλος, η αξιοπιστία της Κυπριακής Δημοκρατίας δεν κρίνεται από τις καταγγελίες.
Κρίνεται από τον τρόπο που τις αντιμετωπίζει.
Άρθρο της Cyprus Voice
