Λίγες ημέρες πριν από τα Χριστούγεννα, στην Κύπρο του 2025, υπάρχουν οικογένειες που δεν ξέρουν αν θα έχουν φαγητό στο τραπέζι τους. Δεν μιλούν για δώρα, δεν μιλούν για γιορτές. Μιλούν για τα απολύτως βασικά.
Καταγγελία που έφθασε στην εφημερίδα μας αποτυπώνει με σκληρό τρόπο την πραγματικότητα που βιώνουν ευπαθείς οικονομικά συμπολίτες μας, οι οποίοι δηλώνουν ότι έχουν αφεθεί στην τύχη τους, χωρίς ουσιαστική κρατική στήριξη, σε μια περίοδο που υποτίθεται ότι κανείς δεν πρέπει να μένει μόνος.
«Δουλεύουμε και οι δύο. Παρ’ όλα αυτά, δεν φτάνουν τα χρήματα ούτε για τρόφιμα. Τα παιδιά μας ρωτούν γιατί φέτος δεν θα έχουμε τίποτα στο σπίτι. Και δεν ξέρουμε τι να τους απαντήσουμε», αναφέρει χαρακτηριστικά μητέρα δύο ανήλικων παιδιών.
Σύμφωνα με την καταγγελία, οικογένειες με χαμηλά εισοδήματα, μονογονεϊκά νοικοκυριά, ηλικιωμένοι και εργαζόμενοι φτωχοί βρίσκονται αντιμέτωποι με ένα αδιέξοδο. Ενοίκια, λογαριασμοί ρεύματος, τρόφιμα και φάρμακα απορροφούν κάθε διαθέσιμο ευρώ, ενώ τα επιδόματα είτε καθυστερούν είτε δεν επαρκούν για να καλύψουν τις πραγματικές ανάγκες.
«Δεν ζητάμε πολυτέλειες. Ζητάμε να μπορούμε να ζήσουμε με αξιοπρέπεια. Να μην νιώθουμε ντροπή επειδή δεν έχουμε να αγοράσουμε τα βασικά», αναφέρει άλλος συμπολίτης μας.
Ιδιαίτερη αγανάκτηση προκαλεί το γεγονός ότι, όπως καταγγέλλεται, οι διαδικασίες στήριξης είναι πολύπλοκες, χρονοβόρες και συχνά αποθαρρυντικές, με αποτέλεσμα πολλοί να εγκαταλείπουν την προσπάθεια πριν καν λάβουν βοήθεια. «Νιώθουμε αόρατοι. Σαν να μην υπάρχουμε», σημειώνεται χαρακτηριστικά.
Τα Χριστούγεννα, που για πολλούς σημαίνουν οικογένεια, θαλπωρή και ελπίδα, για άλλους μετατρέπονται σε περίοδο άγχους, σιωπής και φόβου για την επόμενη μέρα. Και το ερώτημα που τίθεται είναι απλό και αμείλικτο: πόσοι ακόμα πρέπει να φτάσουν στο όριο για να υπάρξει ουσιαστική αντίδραση;
Η καταγγελία που δημοσιεύουμε δεν είναι μεμονωμένη. Αντιπροσωπεύει μια πραγματικότητα που μεγαλώνει και βαθαίνει, όσο η κοινωνική πολιτική δεν καταφέρνει να φτάσει σε αυτούς που τη χρειάζονται περισσότερο.
Γιατί μια κοινωνία δεν κρίνεται από τους αριθμούς και τις δηλώσεις, αλλά από το αν αφήνει ή όχι τους πιο αδύναμους να περάσουν τις γιορτές τους με άδεια χέρια και βαριά καρδιά.
