Του Θεόδουλου Στ. Παπαβασιλειου , Δικηγόρος
Η Κύπρος του 2025 είναι μια χώρα με ψηλά ποσοστά ανάπτυξης στα δελτία ειδήσεων και χαμηλά πορτοφόλια στους δρόμους.
Κάθε πρωί, οι αριθμοί μιλούν τη δική τους ωραιοποιημένη γλώσσα: ΑΕΠ, επενδύσεις, τουρισμός, τεχνολογική πρόοδος. Κάτω απ’ αυτή τη βιτρίνα, όμως, χιλιάδες οικογένειες παλεύουν για το αυτονόητο: να πληρώσουν ενοίκιο, ρεύμα και ένα πιάτο φαγητό.
Η οικονομική εξαθλίωση δεν είναι πια εξαίρεση. Είναι η νέα κανονικότητα που δεν θελουμε στην κύπρο μας. Κι όμως, την προσπερνάμε. Μερικές φορές την αγνοούμε. Άλλες φορές, χειρότερα, την ενοχοποιούμε: “Δεν προσπαθούν αρκετά”, “είναι τεμπέληδες”, “είναι επιλογή τους”.
Είναι εύκολο να κρίνεις όταν δεν ξέρεις πώς είναι να μετράς τα κέρματα για να αγοράσεις γάλα ή και χαλλούμι όπως τον παππού πριν αρκετό καιρό που καταδικάστηκε απο ποινικό δικαστήριο επειδή έκλεψε απο φούρνο προιόντα για τα εγγόνια του.
Η ακρίβεια που στραγγαλίζει
Η καθημερινότητα του μέσου πολίτη έχει μετατραπεί σε οικονομικό ναρκοπέδιο: ρεύμα, καύσιμα, βασικά αγαθά – όλα αυξάνονται. Οι μισθοί όμως μένουν στάσιμοι ή ανεπαρκείς. Η ακρίβεια δεν είναι «πρόβλημα των αγορών», είναι πολιτική αδράνεια. Είναι η έλλειψη ελέγχου, η ανοχή στην αισχροκέρδεια, η προτεραιότητα που δίνεται στο “τι συμφέρει τις αγορές” και όχι στο “τι χρειάζεται η κοινωνία”.
Ενοίκιο ή φαγητό; Ένα δίλημμα που δεν θα έπρεπε να υπάρχει
Οι ενοικιάσεις έχουν ξεφύγει από κάθε λογική. Νέοι, εργαζόμενοι, μονογονεϊκές οικογένειες – όλοι στριμώχνονται, όχι πια σε μικρά διαμερίσματα, αλλά σε ζωές χωρίς σταθερότητα. Το κράτος αδυνατεί ή αρνείται να παρέμβει ουσιαστικά. Τα στεγαστικά σχέδια είναι ανεπαρκή ή απευθύνονται σε λίγους. Η αγορά λειτουργεί ανεξέλεγκτα, οδηγώντας ολοένα και περισσότερους σε κατάσταση απόγνωσης.
Ανεργία ή “μαύρη εργασία”
Πολλοί εργάζονται — αλλαζουν σαν άνεργοι. Οι επισφαλείς θέσεις εργασίας, τα ελαστικά ωράρια, η εργασία χωρίς συμβόλαιο ή με μισθούς που δεν φτάνουν ούτε για τις βασικές ανάγκες, διαμορφώνουν μια κοινωνία στην οποία η δουλειά δεν είναι εγγύηση επιβίωσης.
Πού είναι το κοινωνικό κράτος;
Η κοινωνική πολιτική δεν μπορεί να περιορίζεται σε επιδόματα “ανακούφισης” ή σε προγράμματα με επικοινωνιακή βιτρίνα. Το κράτος πρέπει να λειτουργεί προληπτικά και με σχέδιο, όχι απλώς να σβήνει φωτιές. Όταν η φτώχεια εξαπλώνεται με τέτοια ταχύτητα, η αδράνεια ισοδυναμεί με εγκατάλειψη.
Εμείς κι αυτοί: Το χάσμα μεγαλώνει
Ενώ για κάποιους η ζωή συνεχίζεται με “brunch”, επενδύσεις και ευρωπαϊκές φιλοδοξίες, για άλλους η κάθε μέρα είναι αγώνας. Το χάσμα ανάμεσα στους ευνοημένους και τους ευάλωτους έχει μετατραπεί σε κοινωνική άβυσσο. Και δεν γεφυρώνεται με δηλώσεις, ούτε με φιλανθρωπίες — γεφυρώνεται με πολιτικές.
Επίλογος
Η φωνή όσων υποφέρουν δεν πρέπει να πνίγεται στη σιωπή της απάθειας. Αν δεν ακούσουμε τώρα, αργότερα ίσως είναι πολύ αργά.
Αυτή δεν ειναι η Κύπρος που μας αξίζε. Απαιτούμε ενα καλύτερο μελλον για τα παιδιά μας. Το αξίζουν…
Εγγραφείτε στην Ομάδα μας στο Viber
